“ზეცა არც ადგილია, არც დრო. ზეცა სრულყოფილების დაუფლებაა”

ადამიანი, რომელიც უბრალოდ მიყვარს.  ყოველ დღე შემიძლია ველაპარაკო და მოვუსმინო, ყოველ დღე თავიდან გავიცნო და დავმშვიდდე. უბრალოდ მინდა რომ ჩემს ბლოგზე იყოს ის…
დაიბადა 1987 წლის 15 ნოემბერს. ის იყო ძალიან ნიჭიერი მომღერალი, ასრულებდა ქართულ, მთის (და არა მხოლოდ) სიმღერებს თავისებური სტილით და ინტერპრეტაციით. ბოლო პერიოდი იყო ანსამბლ : “V სეზონის” სოლისტი. 2012 წლის 11 ივნისს, 24 წლის ასაკში კი წავიდა და წავიდა… თუმცა ამ მცირე დროის განმავლობაში მან შეძლო რომ დარჩენილიყო მეგობრების, ნათესავების და ბევრის სრულიად უცნობი ადამიანების გულებში და უდიდესი სიყვარული დაემსახურებინა.

გარდა იმისა, რომ ალუდა მღეროდა, ის ასევე წერდა… ოღონდ სხვანაირად… იყო ადამიანი, რომელიც სულ ზეცისკენ იყურებოდა და ალბათ დაისვენა კიდეც…

არ მინდა მე ვწერო ბევრი მასზე,  მიწერია კიდეც აქ ალუდაზე. გაუაზრებლად, მოუთოკავი, მოზღვავებული, ტკივილით გამოწვეული ემოციით და აღარ მინდა ასე მოხდეს…მ პოსტში მისი და მეგობრების  შემოქმედება იყოს ასე მირჩევნია და ამისთვისაც დავიწყე…ალუდას ერთ-ერთი მეგობრის სიტყვებს მოვიყვან ციტატად:
“უთხარით ყველას, რომ ცხოვრობდა ქართველი ბიჭი ალუდა, ზუსტად მაშინ როდესაც ჩვენ ვცხოვრობდით. უთხარით, რომ ასეთები იშვიათად იბადებიან. უთხარით ყველა შლეგს და უბირს სხვისკენ რომ გაურბის გული და გონება, რომ საქართველოში ბიჭი ცხოვრობდა. ვაჟი ცხოვრობდა ქეთელაური! ალუდა ქეთელაური! იამაყეთ მისით, უთხარით ყველას, ვისაც კი ალუდას სამშობლოს ზეცა დაჰყურებს! უთხარით უბრალოდ ყველას! ყველას ვისთანაც კი სიტყვა გეთქმით და ასე ვაჩვენოთ ჩვენ დაბრამვებულ ხალხს ფშაველი ვაჟას ხევსურმა ალუდამ 24 წლით ხორცი შეისხა და ჩვენთან, ჩვენს დროში იცხოვრა!”

მოკლედ დავიწყებ თქვენთვის მის გაცნობას ვინც არ იცნობთ, ვინც იცნობთ კი უბრალოდ გაგიხარდებათ თავიდან გაცნობა…

თავის თავს ასე ახასიათებდა:
მარტივად ვერ გეტყვი. ვარ მხიარული უფრო, ცოტა გიჟიც, ცოტა რომანტიკოსიც, მიყვარს სიმართლე და ალალი თვალები.
მიყვარს მწვანე ჭიქიდან დალევა ყველაფრის. ცაცხვის ყვავილის სუნი მიყვარს წვიმის შემდეგ, მიწის სუნიც მიყვარს. მწვანე არ ვიცი, გემრიელად ვსვამ უბრალოდ. ნაცრისფერი მიყვარს ისე მაგრად. ყველაფერს ვერ მოგიყვები ასე უცბად…. კითხვა მიყვარს კიდე, უფრო ფილოსოფიური და ფსიქოლოგიური ნაწარმოებების. ხო, დამავიწყდა. მზის ამოსვლის და ჩასვლის ყურება მიყვარს მაღალი ადგილიდან, მაგრამ ამის საშუალება ყოველთვის არ მაქვს…

ის კი ვიცი, რომ ვერანაირი მდგომარეობა ვერ შემცვლის . მაშინაც სოფელში გაზრდილი ბიჭი ვიქნები და ახლაც ეგრე ვარ…. მერე, პოპულარობა თუ მოვა, მოვიდეს თავისით. საწინააღმდეგო არაფერი მაქვს… ერთი სარეპეტიციო ადგილი და ყველა ინსტრუმენტი, რაც გვინდა და მერე რამდენიმე ხნით გაქრობა და მერეც უცბად აფეთქება…

არც არავისზე მეტი ვარ არაფრით, არც არავისზე ნაკლები რამით….

ცხოვრობდა და ფიქრობდა ასე:

“ერთი ადამიანი არ შემხვედრია ისეთი, ვინც ისეთად მიმიღებდა ბოლომდე, როგორიც ვარ. ყველა ცდილობს შენში რაღაც შეცვალოს და თავისნაირი გაგხადოს. მე კიდე ჩემნაირი ვარ და რა ვქნა, არაფრის გულისთვის და ვერავის გულისთვის ვერ შევიცვლები…”

“რამდენი თამაში, რამდენი სიყალბე, რამდენი ადამიანი, რა ცოტა სიმართლე………”

“მე ვხედავ როგორ იცვლება ადამიანების დამოკიდებულება როცა იმათნაირი არ ხარ, ვხედავ გაკვირვებულ სახეებს, ბევრ რამეს ვამჩნევ და ჯერ სად ვარ კიდე……”

“ნეტა რა მჭირს ძალიან ცუდად ვარ, დეპრესია მაქვს საშინელი, ვერაფერს ვეღარ ვაკეთებ,ალბათ ამდენს ვეღარ გავუძლებ. ნეტა რატო ვარ ესე? სიკვდილის შესავალივით….. ”

ალუდას ლექსები და სიმღერები:

* * *

ვხვდები რომ თქვენგან მოწერილ სიტყვებს
ვერ ვცემ საკადრის,მწიფე პასუხებს;
სანამ ვცოცხლობ და სანამ ვარსებობ,
სანამ სიკვდილი დამანამუსებს…

სანამ სიცოცხლე ჯერ კიდე მინდა
და სანამ ფასობს ქვეყნად მანდილი;
მინდა გრძნობები უფრო ხალასი!…
მინდა გრძნობები უფრო ნამდვილი!

მინდა რომ თქვენი თვალების სირმით
შემკული ზეცა მეფაროს თავზე
და სიკვდილამდე თუკი მივედი –
მინდა რომ ჩემი ცხოვრების გზაზე —

მინდა რომ ამ ჩემს სავალ ბილიკებს…
მოტივად გაჰყვეს თვალები თქვენი;
თქვენ შეიძლება მაძაგებთ,მაგრამ
ეს ხოტბა არის თქვენდამი ჩემი!!!

* * *

მინდა ჩემი გრძნობის მზიარები,
სულ, მუდამ ჩემს გვერდით მყავდეს,
მინდა, რომ ამ გრძნობის სათნოების,
სიცოცხლის ბოლომდე მწამდეს.
მინდა, რომ გულისცემა გამიჩერდეს,
ერთ დღესაც ჩავბარდე წარსულს,
უბრალოდ გადამღალა ყველაფერმა,
არც თქვენი დატირება არ მსურს!

* * *

აქ გაგიჟებულს ფიქრთა მორევში,
სევდის ტალღებმა გადამიარა,
მე სიყვარული მინდოდა მხოლოდ,
ვინმესგან რამე შველა კი არა.

დაგეძებ უხმოდ, სად ხარ არ ვიცი,
და რითმებს ვიჭერ ჩემგან გარფრენილს,
მე მთებს, მწვერვალებს ვეალერსები
და შენ კი ალბათ მისდევ ქვაფენილს.
აქ, მთის ფერდობზე, ჩამოწვა მთვარე,
და სიმყუდროვეს არღვევს არაგვი,
მინდა რომ ვინმეს მოვუყვე შენზე
ხმის გამცემი კი არ მყავს არავინ.
მიყვარხარ ქალავ, რით ვერ გაიგე
ამ ლექსებს გიძღვნი სანთლად დანთებულს
გამეღვიძება შუა ღამეში
მე შენზე ფიქრით გაუგონთებულს.

*   *  *

მ ინდა ამოვთქვა გულის ნადები
ა რ ვიცი ჩემ თავს ახლა რა ხდება
რ ატომ დაჰქრიან ჩემში ლანდები
ი მედი როდის დაიბადება.

ვ ათენებ ღამეს მთვარეულივით,
გ არინდებულა სამყაროც თითქოს.
ი რთვება დილა ციური სხივით
ჟ რჟოლავს ტუჩები და კოცნას ითხოვ.
დ იდებულია ეს ყველაფერი,
ე რთად მინდა რომ ვიფრინოთ ცაში.
ბ ავშობის ფერებს ერთვის სხვა ფერი,
ი ღვიძებს ვიღაც გრძნობების ქარში.

შ ენზე გავგიჟი რა მოხდა მერე?
ე რთხელ ხომ მაინც გიჟდება ყველა.
ნ ამდვილად ვიცი რომ დამიჯერებ
ზ ედმეტად ვდარდობ, ზედმეტად ვღელავ
ე ს გრძნობა არის და ნუ გათელავ.

* * *

ისევ გართობა ისევ ერთობა
ისევ გიჟური ღამე,
ისევ მომინდა თქვენთან სიმღერა
მოდი ვიმღეროთ რამე,
ისევ წანწალებს ჩვენი ფიქრები
ფიქრებს ფეხებიც ყვება,
თქვენთან ნამყოფი ყოველი წუთი
ჩემში ლამაზად რჩება,
არ გვინდა დარდი არ გვინდა სევდა
ღიმილი უფრო გვშვენის,
ტროპიკულ ტყესაც ყინულად აქცევს
გამოხედვაი შენი…

* * *

არც ისე შავი არ არის ზეცა,
რომ არ შეიგრძნო სიცოცხლის სუნთქვა,
ბევრჯერ ქართული აბჯარი მეცვა,
ვერ შევეჩვიე სამოსელს მუქთას..
ბევრჯერ ქარიშხლის გარინდულ ხმაში,
მესმის ბოდიში ჩუმი სიცილის,
ვერ ვხედავ შვებას ვერაფერ მსგავსში
მამშვიდებს მხოლოდ ხმაური წვიმის..
ათასი აზრი მიბორგავს თავში
და ცისარტყელა ეხლა მომინდა
ამოვარდნილი გრძნობების ფერით,
მე დავბრუნდები შენთან ომიდან…

*  *  *

ზოგი მიდის, ზოგი მოდის,
ზოგი სასმელს გვეცილება.
ვეცადე და არ გამოდის,
არ გამოდის ეს ცვლილება.
ზოგჯერ ისევ გვინანია,
ყველაფერი გვიანია…
სადაც ჭიქა იწეოდა,
იქ არ დამიგვიანია.
ისევ ერთად ყოფნა გვინდა,
გრძნობით სავსე სიყვარული,
ცხოვრება ხომ ხაფანგია,
ნაბიჯები ცოტა რთული.
ზოგჯერ სევდას მივეცემით
და სხვა გრძნობა გვეუფლება,
მაგრამ ვიცი, რომ არა გვაქვს,
რომ არა გვაქვს სხვა უფლება.
მაინც მივდევთ ამ დინებას,
უკუღმაა ყველაფერი.
ამ ცხოვრების ვერ გავიგე
ვერ გავიგე ვერაფერი….

   *   *   *

ისევ გათენდა და ამოვიდა ახალი მზე.
ისევ ისე, მე და ისევ მე და ისევ შენ…
ისევ ისე დაიწყება ყველაფერი თავიდან:
ისევ ნოტებიდან, ისევ ჩვენი გამიდან…
ისევ აინთება სიყვარულით თვალები,
ისევ მოგვინდება ერთმანეთის დანახვა,
ისევ დამიძახებ, მაგრამ დაგემალები…
სადა ხარ? სადა ხარ? სადა ხარ?
საათიდან… წუთებიდან… წამიდან…
ხეებიდან… ბახიდან… ნამიდან…
ისევ ჩვენი არის მთელი ეს დედამიწა,
რა დროს სიკვდილია? ცოტა კიდევ მოიცა!
ისევ ჩვენი არის, მთელი ჩვენი სამყარო,
მინდა, რომ ეს ქვეყანა, ფეხით შემოგატარო…

* * *

თითქოს გულისცემა გამიჩერდა…
ლანდად დავაბიჯებ ღამეში…
სული გასახედნად ამიმხედრდა….
ქალო….შენ არ უნდა გამეშვი!….
ერთსაც შენს სარკმელთან წავიმღერ…..და…
დაარქვი ულაყის თარეში…

* * *

(ალუდას ბოლო ლექსი, გარდაცვალებამდე, ორი დღით ადრე)

მე უკვე მოვკვდი ყალბი ღიმილით….
მე უკვე სულში მესროლეს ტყვია….
მე უმწეო ვარ….
ვტირი ჩვილივით…
რადგანაც….მაინც ცოცხალი მქვია…..

* * *

თუ არ დავლიე,არ მემღერება…
ჩემი ფიქრები ისევ წანწალებს;
ყველას სახეში დავეძებ ღიმილს,
დარდი და სევდა ისევ მაწამებს.
ისევ დაჰქრიან ჩემში ლანდები,
რა გითხრა?ლექსის აღარ მაქვს მუზა;
ნუ გამითელავ ცხოვრების სხვა ფერს,
გაღმა ნაპირზე ჩავუშვი ღუზა…
 “არ გაგეცინოს ამ ლექსზე,გახსოვდეს რომ გულით დავწერე” 

ასე იხსენებენ მას მეგობრები, ნათესავები, ახლობლები და უცნობი ხალხიც კი:

თორნიკე ნაროზაული: 

აქაურ ხეეებს არც 
ჩურჩული არ შეუძლიათ!”
არც თანაგრძნობა…
დგანან ასე
ჩუმად მიღრენენ,
და ჩემს ოცნებებს
ალბათ უფრო 
სახეს უცვლიან.
თავს დამჭყივიან,
რომ შენსავით 
ვერვინ იმღერებს…
აქაურ ხეებს არც
სიცოცხლე არ შეუძლიათ!
უფერულია…
უგულო….
და უმისამართო….
მათი ცოხვრება,
მათი გზა და
მათი სახლები.
აქაურ ხეებს სიყვარულიც
არც შეუცვნიათ!
და არსებობენ
სიკვდილამდე –
როგორც ძაღლები!

აქაურ ხეებს შენი გლოვაც
არ შეუძლიათ!
მხოლოდ ის გტირის,
ის შეშლილი ბებერი მარტი…

 

*ტკივილი *

მზის ჩასვლა არის ტკივილი,
და მთვარის არ გამოჩენა,
ფეხით გათელა გვირილის,
ყელზე ბაწარის მოჭერა.
კაცის თვალებზე ცრემლები,
ბალღის მოთქმა და ბღავილი,
სისხლით ნაფერი ველები,
ყინვით დამზრალი ყვავილი.
დიაცი თმებ დაგლეჯილი,
კარში დამრჩალი მურია,
მტრისგან ნათელი ჯეჯილი,
წელში გაშლა, რომ სწყურია!მაგრამ სულ სხვაა ტკივილი,
სულ დამდუღვრილი კაცისა,
რომ არ შაუძლავ ტირილი,
იმედ რომ არ აქვ არცრისა.
ცრემლი რომ ამაუშრება,
ელვა დატეხილ თვალებში,
ძალა, რომ გამაეცლება,
ამირანივით მკლავებში.
აი, ისაა ტკივილი –
რკინის კვნეტა, რომ გინდება,
რომ არ შაგიძლავ ტირილი,
შამხედვს, რომ შაეშინდება!ამასა ჰქვია ტკივილი
ხევსურულისა ენითა!

 

 

თემო არაბული: 

ენა როგორ მომიბრუნდეს ძმობილო,
რომ აღარ ხარ, ეს რა პირით წარმოვთქვა,
ჯერ ვერავინ მომიგონა ის სიტყვა,
ეს დარდი რომ, რამე სიტყვით გამოვთქვა.გულში ბინდად ჩამისახლდა დარდები,
უშენობას ვერ აიტანს, სამყარო,
ნეტავ მცირე ძალა მაინც გამაჩნდეს,
რომ კარგების, უკვდავება ვამყარო.უკვდავი კი დარჩა შენი სიმღერა,
მაგრამ, თვითონ მომღერალიც გვინდიხარ,
რატომ ჰბაძავ, გამოქცეულ მდინარეს?,
არაგვივით, მიდიხარ და მიდიხარ.წხვედი და წაიყოლე გულებიც,
ყველამ შენზე, თვალთა ნამი დაყარა,
სამუდამოდ ჩვენთან რჩები ძმობილო,
არც მიდიხარ, არც წასულხარ… და არა..

შორენა ჭინჭარაული:

ალუდა, ჩემო ძვირფასო (რა კარგი სიტყვა ყოფილა), გადავწყიტე, რომ გესაუბრო, “ზეცაში” თუ “ფეისბუქში”, ჯერ ამასაც ვერ ვხვდები!.. მაინც არ გვძინავს და ტკივილი და ცრემლი გვახრჩობს ყველას!.. ასე როგორ გაგვიმეტე, შენ ნამდვილად იცოდი, როგორ გვიყვარდი და გვეიმედებოდი ყველას, როგორ ვამაყობდით შენი ნიჭითა და მეგობრობით და როგორ ველოდით შენს “ტრიუმფს”!.. ვეღარ მოიცადე!.. მოცდა ძალიან გიჭირდა… სულ სადღაც გეჩქარებოდა და თან ძალიან!.. ტიპიური (სწორი ფორმაა ტიპური, ჩვენ ხომ ხშირად ვასწორებდით გრამატიკულ შეცდომებს და ვიცინოდით, ახლა მე დაუშევებ უამრავს) რომანტიკოსი ხარ-თქო, გეუბნებოდი და არ გსიამოვნებდა, გინდოდა, რომ თავისი იდეალი დედამიწაზევე ეპოვნა ადამიანს და არა ზეცაში! . . . რელიგია მხოლოდ ზეცაში რატომ გვპირდება ყველაფერს, დედამიწაზევე რატომ არ შეიძლება ამქვეყნიური სამოთხის შექმნაო. არადა, გიჭირდა დედამიწაზე ცხოვრება, იმიტომ, რომ ხშირად ზეცისკენ იყურებოდი და იმ იდუმალებასა და სიხარულს აქ ეძებდი. აივსებოდი ოპტიმიზმით, ყველაფერს შევძლებთ და გავაკეთებთო, მერე ისევ მალე მოიწყენდი და იმედს კარგავდი . . . .რომანტიკოსობას მაინც უარყოფდი. ტყე და ტყეში გაქცევაც მათსავით გიყვარდა და იქ უფრო მთის კაცს ან “მაუგლს” (ხუმრობით) ემსგავსებოდი. ჩვენ რომ არ გხედავდით, ალბათ იქაც ისევ რომანტიკოსად იქცეოდი, იმდენი ლამაზი ხის ტოტი თუ სხვა რამ ჩამოგქონდა . . . რამდენს ვწუხდით და ვდარდობდით შენზე, როცა ისე კარგად არ იყავი, როოგრც გვინდოდა, მაინც ვერ დაგეხმარეთ და ვერაფერი გიშველეთ! (ბოლოს), თორემ, ისე, ალბათ, რაღაცით გეხმარებოდით . . . ერთად ვიცხოვროთ და ძალიან ბედნიერები ვიქნებითო, ხშირად იხვეწებოდი, ერთ ქოხს ავაშენებ და მეტი არაფერი მინდაო! სამომავლოდ გინდოდა შენ შვილებს ჩვენს შექმნილ სკოლაში ესწავლათ და შენც სიმღერა გესწავლებინა იმ სკოლაში. გვაპატიე, რომ ვეღარ შევძელით ეს ერთად ცხოვრება! იქნებ ეს გადაგვარჩენდა ყველას, ჩვენც, შენც, დიტოსაც! (ალბათ ისიც ჩვენთან იქნებოდა) გახსოვს, როგორ ტიროდი, გია “მასწს” ყველაზე ძვირფასი მეგობარი მოუკვდაო, ახლა შენც ხომ ასე მოგვიკვდი, ამაზე არ ფიქრობ?! . . ჩვენ ყველამ ვიცით, რომ “სიკვდილი” არ არსებობს, მაგრამ შენც ხომ ტიროდი? ნეტარი ავგუსტინეს ვუსმენდი შენს გვერძე და მივხვდი რომ ასე უნდა გელაპარაკოთ, თორემ შეგვჭამა დარდმა და სინანულმა, რატომ ვერ გადაგარჩინეთ! . . შენი “რომანტიკოსობის” მიუხედავად, ჩვენ ცოცხალი და განხორციელებული გაგვიხარდებოდი. იმდენი რამ გინდოდა და გეგმავდი . . . სამომავლოდ გეგმავდი და გვჯეროდა რომ განახორციელებდი . . .გვჯეროდა რომ ვაჟას პოემებზე ოპერას დაწერდი (შენ გვპირდებოდი), ცნობილი ფსიქოლოგი გახდებოდი, და შეიძლება პოეტი და ლიტერატურის კრიტიკოსიც! (ეს ჩემი სურვილი იყო), რადგან ყოველთვის მაოცებდი შენი ნიჭითა და შესაძლებლობებით . . .რასაც მე გასწავლიდი, ჩემზე უკეთესად იგებდი და უღრმავდებოდი! სულ რომანტიკოსობას რომ გაყვედრი, დამავიწყდა შენი განსაკუთრებული გატაცება მითოლოგიით. ზურაბ კიკნაძის ყველა წიგნი თუ ნაშრომი თითქმის ზეპირად იცოდი და ხევსურულ რჯულს და ადათ-წესებსაც ზურასეული ინტერპრეტაციით შეხედე . . .(გახსოვს შენ და შავლეგო უცხო სიტყვებს რომ იწერდით და ძალიან ხალისობდი შავლეგოზე). ბოლოს “ვეფხისტყაოსანს” “ჩავუღრმავდით” და იმ არქაიზმებსაც ჩემზე უკეთ იმახსოვრებდი . . . მაინც ვერაფერი მივიყვანეთ ბოლომდე, თუმცა არსებობს ეს ბოლო?! ახლა ისევ “გაკვეთილზე” მგონიხარ და ისე გესაუბრები. უამრავი სათქმელი მაქვს და აზრებს ვერ ვალაგებ . . . მაინც როგორ გაგვიმეტე? . . . არ შემიძლია, არ გისაყვედურო და სულ გისაყვედურებ! . . . ჩვენ როგორც შეგვეძლო, გეხმარებოდით, მეტი ჩვენც ვერ შევძელით! . . მეც ოთარაანთ ქვრივივით ამაყი ვარ და თუ მას ღმერთის შეწუხება არ უნდოდა, მე ადამიანებისთვის რაიმეს თხოვნა მეძნელება ყველაზე მეტად! .. ალბათ არ ღირდა ამის თქმა, მაგრამ მაინც უნდა ვთქვა, რომ შენს გამო ყველას შჶვღაღადებდი, ვუშველოთ ამ ნიჭიერ ადამიანს, რომ თავისი წილი “ბედნიერება” იპოვოს, თორემ ძალიან უჭირს ამ ბედნიერების გარეშე-თქო. მისმენდნენ, მაგრამ მათაც მეტტი ვერ შეძლეს და შენც არ უნდა დაგწყდეს გული, შენ უნდა გეცხოვრა შენს მაგივრად, სხვა მაინც სხვაა! . . .ეს უცხოელი ნიჭიერი ადამიანებიც ხომ მუდმივად აღფრთოვანებულნი იყვნენ შენით და ვბრაზობდი, ცოტა მეტად გამოუწოდონ ხელი, მარტო აღფრთოვანება რას შველის-თქო. ჩვენ მაინც ვფიქრობდით, რომ შენ უნდა გებრძოლა, გებრძოლა უფრო ვაჟკაცურად და ბოლომდე, თუმცა ალბათ ძალიან დაიღალე და მეტი აღარ შეგეძლო! ამას ვერ მივხვდით და ყველაზე მეტად ამიტომ მტკივა გული . .. ბოლო სამი კვირა სადღაც გაუჩინარდი და აზრზე მოსვლა ვერ მოვასწარით და არც გვაცალე! . . .როგორ ვერ მოვუფრთხილდით ასეთ ნიჭიერ კაცსო, – გვაყვედრიან, შენ უნდა მოფრთხილებოდი შენს ნიჭსა და სიცოცხლეს უფრო მეტად, თუმცა, ამ შენი ნაადრევი სიკვდილითაც უკვდავყავი ყველაფერი, რისი გაკეთებაც მოასწარი. ლამის მთელი საქართველო ისმენს შენ სიმღერებს და უამრავი ადამიანი წუხს შენი ნაადრევი სიკვდილის გამო. ყველა შჶნი სიმღერა და ნათქვამი სიტყვა ახლა ჩვენთვის ძვირფასია, თუმცა ჩვენ ხომ ვიცით, რამდენად მეტი შეგეძლო და გინდოდა! სულ გამხნევებდით, შენს სიმღერებს უცხო ადამიანები (მომღერლები) მღერიან და მოსწონთო, მაგრამ შენ ბევრად დიდი ამბიციები გქონდა. (“ამბიცია” ხშირად კარგია და ხშირად ცუდი) ამ შემთხვევაში შენი ამბიციები შეესაბამებოდა შენს შესაძლებლობებს, თუმცა დაგეზარა, ან ვეღარ შეძელი. გვინდა რაღაც გამართლებაც მოვუძებნოთ შენს ნაადრევ გარდაცვალებას, გარდა იმისა, რომ ბევრის ყურადღება მიიქციე და ბევრიც დაამწუხრე და ვიფიქრეთ, რომ როგორც განსაკუთრებულსა და გამორჩეულს რაღაც დიდი გღრღნიდა და გაწვალებდა შიგნიდან, ძალიან გაიტანჯე და ახლა მოისვენე. საკმაოდ ბანალური დასკვნაა და უფრო ორიგინალურად ვერაფერს ვფიქრობთ. მეშინია, შემთხვევით “ყალბად” არაფერი გამომივიდეს, რადგან შენი ყველაზე სალანძღავი სიტყვა “სიყალბე” იყო. მუსიკაში არ ვიცი, ნოტების სწავლა არ გეხალისებოდა, მაგრამ მშვენივრად იგრძნობდი, დარწმუნებული ვარ, ყალბ ნოტებს, მაგრამ ადამიანურ ურთიერთობებში ამას ძალიან მძაფრად გრძნობდი. შენთვითონაც არ იყავი ყოველთვის მაგრამ ყალბი არასოდეს. რასაც ახლა გწერ, ამ ყველაფერზე ჩვენ ბევრი გვისაუბრია, ისედაც იცი, მაგრამ სხვა ვერაფერი მოვიფიქრე და ახლა ამ წერილით (თუკი ვინმე წაიკითხავს), სხვებმაც მინდ ადაინახონ შენი სიღრმე, რომელსაც ატარებდი და საყვედურებსაც იმიტომ ვერ ავარიდე თავი, რომ მინდა გულწრფელი ვიყო, რამდენადაც შევძლებ, იმიტომ, რომ შენ აფასებდი ამ გრძნობას. მინდოდა კიდევ შენი მუსიკალური ნიჭისა და შესაძლებლობების გარდა ჩემი გადასახედიდან დანახული შენი ღრმა პიროვნული თვისებებიც გამომეაშკარავებინა. იყო კი საჭირო?! ახლა ყველას ყველაფერი გვეპატიება. ვათვალიერებთ შენს ფოტოებს, ვუსმენთ სიმღერებს, ვტირით და უკვე ყველას ძალიან გვენატრები, ძალიან, ძალიან გაგვიჭირდება უშენოდ! . . სამაგიეროდ, შენ ალბათ მანდ მაინც იპოვნი იმ სიხარულსა და ბედნიერებას, რომელსაც აქ ეძებდი და ვერ პოულობდი. გახსოვს, ხშირად ჰერმან ჰესეზე გელაპარაკებოდი, “ტრამალის მგელი” წაიკითხე-თქო. რამდენი რამ ვერ წაიკითხე და გული მწყდება, ყველაზე მეტად ამაზე მწყდება გული, თუმცა რამდენი რამ წაიკითხე კიდეც! . .იმ “ტრამალის მგელში” ერთი უცნაური ქალი, რომელიც თვითმკვლელობის გადაწყვეტილებას შეაცვლევინებს მწერალს, (თავიდან ცეკვას ასწავლის), ესაუბრება საიქიოზე, რომ ყველას ყველაფერი იქ დაგვხვდება, თუ რამ კეთილი და კარგი გვიფიქრია, გვიგრძვნია და გაგვხარებია! . . ყველაფერი თურმე ზეცაშია დავანებული და შენახული . . . ასევე დაგხვდება შენ შენი მოცარტი და მე ჩემი წმინდანებიო, – ეუბნება ის ქალი. მჯერა, რომ შენსც ყველა და ყველაფერი მანდ დაგხვდება, მოცარტიც, ვაჟაც, დიტოც, და ბევრი სხვაც და ყველა ის სიხარული, რაც აქ გქონდა და ის რაც ჩვენ არ ვიცით და მანდ გექნება! მე როდესაც მიცვალებულებს ვიხსენებ, ყოველთვის იმ დიდი ადამიანებსაც ვიხსენებ ხოლმე, ვინც მარადისობა სხვანაირად დამანახა და მჯერა იმ დიდი ჰარმონიის, ერთობისა და სიხარულის, რაც მარადისობაშია. მჯერა, რომ მანდ ნამდვილად არ იქნება გარჩევა მართლმადიდებლის, პროტესტანტის, ბუდისტის დ.ა.შ. ვაჟამ ეს მშვენივრად იცოდა, გახსოვს? . . . “ჩვენ ვიტყვით, კაცნი ჩვენა ვართ,
მარტო ჩვენ გვზრდიან დედანი,
ჩვენას ვსცხონდებით, სხვას ყველას
კუპრში მიელის ქშენანი!
ამის თქმით ვწარამარაობთ . . .
ღვთისშვილთ უკეთესთ იციან . . .”
უბრალოდ, ამ ჰარმონიასა და სიხარულს შენ ჩვენზე ადრე ნახავ!

ძმა(ლევან ქეთელაური):

ახლა ფანტელივით დავვარდები
ვეღარ ვიფარფატებ ალუდ!
უკვე სანთელივით ვიღვენთები
ვეღარ გავიზრდები ალუდ!
თითქოს ორმაგია ყველაფერი
არცერთი სამყარო არ მსურს
ჩემი გული ხელის გულივით მაქვს
მოგხვევ და მოგაფრქვევს ალმურს,
სადღაც მოიწყინეს კალმოსნებმაც,
აღარ უხარია არც სულს,
გავა წამები და მოვიგონებთ
შენს ლამაზ ღიმილიან წარსულს.

* * *

იცი ოცდაოთხი როგორ ბევრი იყო?
თითქმის საუკუნის მეოთხედი,
იცი მე მუზებით ფრენა ვისწავლე და
ჩემი სიმღერების მეოხებით,იცით სად წავედი? თქვენ არც იოცნებოთ!
მე ჩემს ვაჟას გვერდით მიუჯდები,
იცით რამდენი რამ ახლა ვისწავლე და
ეხლა მოიცაო, ყველას გეუბნებით,იცით ოცდაოთხში თუ რამ ვერ გითხარით,
ამას დროება ხდის შეუძლებელს,
მაგრამ დამიჯერეთ, სხვები ამომთქვამენ,
თავს ხომ მივიჩნევდი მე უძლეველს….

*ჩვენი ბალღობა*

გახსოვს გურამ_პატარები რომ ვიყავით და მე რომ შემოგიკრებდით ხოლმე საღამოს, შენ და ალუდას გვერდით და ზღაპრებს რომ გიკითხავდით? რამდენი ზღაპარი გვაქვს წაკითხული, უკვე აღარ მახსოვს, ქართულ ზღაპრები ხომ გვაქვს წაკითხული ერთად ეგ მახსოვს, შემდეგ ასურული ზღაპრებიც რომ მივაყოლეთ ზედ, კიდევ მახსენდება, ტომ სოიერის თავგადასავალი რომ წაგიკითხეთ და როგორი გულის ფანცქალით მისმენდით, იმ დროს როცა ტომ სოიერი თავის მეგობრებთან ერთად განძს პოულობს. ზღაპრებს ვკითხულობდით ერთად მაგრამ, მაგ ზღაპრებმა, ღირსეული ადგილი დაიკავა ჩვენი ცხოვრების განვითარებაში, ბილიკი მოგვიმზადა, სწორი ბილიკი რომელიც შემდეგ, ჩვენს გაფრენას შეუწყობდა ხელს… კიდევ მახსოვს ჩვენ სამნი რო ვთამაშობდით, სხვები რასაც თამაშობდნენ ის არ მოგვწონდა და ჩვენ რომ ვიგონებდით ახალ უცნაურ თამაშებს და სახელესაც რომ ვარქმევდით, ძალიან ლამაზად მახსოვს, მე ის ყველაფერი. კიდევ ის მახსოვს დედა რომ ბრუნდებოდა სამსახურიდან და რომ გვიბრაზდებოდა ჩვენს დანაშაულებზე რასაც ვაკეთებდით სახლში, ჩვენ სამნი მარტონი და კიდევ ტყუილებზე როგორ გვსჯიდა ხოლმე მკაცრად. შემდეგ როგორ ვცდილობდით რომ დედას აღარ დავესაჯეთ….. ლამაზი დრო იყო… რომ ვჭიდაობდით ხოლმე, მე მარტო და შენ და ალუდა რომ იყავით ერთად, ხან მე გერეოდით, ხან თქვენ.. ულამაზესი იყო ის ყველაფერი, ვერ ვიტყვი რომ ის დრო მენატრება მაგრამ, პირველ ადგილზე დგას ის დრო ჩვენს ცხოვრებაში, მას ჩვენი ბავშვობა ქვია, მე თქვენ მიყვარხართ.

გიო არაბული:

 

ეს ის შემთხვევაა, როცა ყველაზე მეტის თქმა გინდა და ვერაფერს ამბობ… იგონებ ყოველ დღეს ერთად გატარებულს, გინდა დაწერო და ვერაფერს წერ.. ცუდ სიზმარში რომ ხარ და სიზმარი საუკუნესავით იწელება.. გინდა რომ მალე გათენდეს, გაიღვიძო და არს თენდება და აღარც შენ გეღვიძება… როცა ზარს ელოდები, გგონია რომ დაგირეკავს ან კარს შემოაღებს.. როცა გგონია რომ ბევრის დაწერა შეგიძლია და ვერ წერ.. ან პირიქით: გინდა ბევრი დაწერო და არ შეგიძლია.. არადა რამდენი გაქვს დასაწერი… 
… მაგრამ მაინც ცოცხლობ, სუნთქავ ოღონდ სულ სხვანაირად.. უფრო მეტს ფიქრობ ადამიანებზე.. უფრო მეტად გიყვარს ისინი და უფრო მეტად უფრთხილდები.. და მაინც ვერ ამბობ. ვერც წერ. ალბათ ესაა დაუწერელი ტკივილი.. თან საკუთარ თავზეც რომ ბრაზდები, აქ რომ ამას წერ.. არაფრის დაწერა რომ აღარ გინდა.. თავს ანებებ წერას.. მაგრამ მაინც, მაინც დავწერ, თან ძალიან ბევრს.. დავწერ.

შემინდე ძმაო,
მე ვხარჯავდი დღეებს და ფრაზებს,
რატომ მეგონა ეს ცხოვრება იყო მარადი,
ახლა ვზივარ და ეკლით ვითხრი ნაღმერთალ თვალებს,
რომ შემძლებოდა შენს სიკვდილსაც
მოვიპარავდი……წახვედი ჩემგან,
უშენობა მათოვს და მაწვიმს,
მარტო მივყვები ზენაქარებს,
თავს ვაღწევ წყვდიადს,
ვიგონებ ერთად გატარებულ,
ზეცისკენ აწვდილს –
დღეებს,
რომელსაც ქვადქცეული ტკივილი ქვია…შემინდე ძმაო,
ვეგუები და ვამბობ ხვედრი
ალბათ ეს არის,
მარტოს მიწევს მთების დალახვა,
მივყვები ბილიკს და მგონია მომყვები გვერდით,
მაგრამ არ ძალმიძს თვალებდათხრილს შენი დანახვა.შემინდე ძმაო,
მე ვხარჯავდი სიტყვებს, საათებს,
შემინდე ძმაო,
ეს ცხოვრება არის მარადი –
ვფიქრობიდ დიდიხანს და არასდროს ის არ ამართლებს,
რომ შემძლებოდა შენს სიკვდილსაც
მოვიპარავდი.

გელა არაბული:

ვწერ…
მხოლოდ
ფერდაკარგულ
ღამეებს ვაფერადებ,
წინ შლეგი ბილიკების
გაშლილი ფერდობია,
და ლექსის დაუოკებ
სივრცეში გაფრენამდე
მიწაზე სტრიქონებსაც
არაფრით ენდობიან
რადგანაც არ იციან
მიზანი საიმედო,
მიზეზი ამ ლექსისა
დღესავით ნათელია,
ხან არ ღირს არაფერი
სტრიქონად გაიმეტო
და ასე პოეტურად
ელოდო გამთენიას
ან გრძნობას გაზაფხული
იწყება საიდანაც
ოცნებად დაჩეხილი
ვითომდა არაფერი
გულმა ეს მარტოობა
ვერაფრით აიტანა
და ლექსით ითარეშა
არყოფნის ქარაფები
ვწერ და ამ ლექსისწერით
წინაშე ბედისწერის
შეშლილი აჯანყების
სურვილით ავიმღვრიე
არაფრის წინააღმდეგ
ბრძოლაში შევიჭერი
ყველაზე საიმედო
ტაძრები დამირღვიეს
ვდგავარ
ვით ფოთოლცვენით
დაღლილი ნოემბერი,
სადგურში,
მოლოდინით,
მოსილი გაფრენამდე.
შენ ლექსში მიუწვდომელ
წუხილად მოებნევი,
მე მხოლოდ
ფერდაკარგულ
ღამეებს ვაფერადებ…

Lane Elfman:

სხეულში ვერ გეტეოდნენ გრძნობები, განცდები, ემოციები… შენი სიცილი მზის სინათლეს ჩრდილავდა, შენი ტკივილი წვიმად მოდიოდა ციდან…როგორ დავიჯერო სიკვდილი როცა სიცოცხლე დუღდა შენში. რა ვუპასუხოთ იმ მონატრებას რომელმაც ხელი დაგვრია ყველას… ვინმემ ამიხსენით რა ხდება ჩვენს თავს , ამიხსენით ვინმემ…

* * *

ღიმილით მინდა გაგიხსენო და თვალები ისევ ცრემლებით მევსება. დრო ტკივილებს კურნავსო და უფრო და უფრო მეტად მტკივდება. მე რომ შემეძლოს სულს მოგცემდი ერთხელ კიდევ რომ ამოგესუნთქა. გულს მოგცემდი ერთხელ კიდევ რომ აგტკივებოდა. ჩემს სიცოცხლეს დაგითმობდი შეცდომები თავიდან რომ დაგეშვა. ნეტავ შემეძლოს… სულს მივცემდი ქვეყნად ყველაზე წრფელი თვალები კიდევ ერთხელ რომ მეხილა…
გაწვიმდი… გათოვდი… გამოიდარე… ოღონდ მოდი! მოდი და თუნდაც წვიმის შემდეგ მიწის სურნელად. ოღონდ მოდი…

* * *

რა ჩვეულებრივი სიტყვა იყო “მონატრება” სანამ მას წინ “ალუდას” მივუწერდი. მაინც როგორ ახერხებს ეს გადარეული ბიჭი ყველაფერი არაჩვეულებრივი გახადოს?! ყველაფერს სიღრმე და სიმაღლე მიანიჭოს?! ან ასე ბავშვივით ისტერიული სიცილი სად ისწავლა, ან ჩვენ რატომ გვეღიმება ამ სიცილის მოსმენისას?! ის ისევ გვეფერება, გვეხუტება, ისევ გვახსენებს თავს, თუმცა კი იცის არასდროს გვავიწყდება… სიკვდილს შეუძლია სისხლის ცრემლებით აგვატიროს, მაგრამ ვერასდროს წაგვართმევს იმის ბედნიერებას რომ ალუდა არსებობდა, არსებობს და ყოველთვის იარსებებს… მიხარიხარ ქეთელაურო…

* * *

როგორ მოკვდაო? ნუთუ ძნელი გასაგებია?! ადამიანთა შორის ადგილი რომ ვერ იპოვა ბულბულივით ტკბილად მოჭიკჭიკე ცაში არწივივით აიჭრა. ათასი კითხვა და დარდი დაგვიტოვა. რაც არ უნდა ყოფილიყო ქეთელაურო, როგორც არ უნდა მომხდარიყო, ეს უნდა იცოდე! გულიდან ამოხეთქილ ტკივილს ვეღარ იტევს დედამიწა. უნდა იცოდე, რომ შენთვის დაღვრილ ცრემლებში წუხელ მთვარე იხრჩობოდა…

გიო აგლაძე:

ძმაო, მოგვიძველდა ზამთარი და
ზაფხულსაც დაეტყო უშენობა,
ჩვენ შენგან უდროოდ დაზაფრულნი,
ვზივართ მე, მზე და… უშენობა.
ისევ ეს ფიქრები დაწანწალებს,
ვიხსენებ წამებსაც გასულს,
ო, როგორ არ მინდა მეწარსულო,
არც შენი დატირება არ მსურს…
იცი, რა ძნელია აქ ყოფნა და
გაუძლო ყველაფერს მარტო,
მიწევს, შევეგუო აწმოყსაც და
მაინც ჰაერივით გნატრობ.
უკვე მოგვიძველდა ზამთარი და
ზაფხულსაც შევეფეთე მარტო,
მე და უწმინდური გაზაფხული,
ახლაც მზის სხივივით გნატრობთ…

გვანცა მხეიძე:

ერთხელ ქორწილი იყო მთაში, ხევსურის და ფშაველის… უკვე შეღამებული იყო და მექორწილენიც ყველა თავისთვის მიყუჩებულიყო, თუმცა ქორწილი გრძელდებოდა. უცებ ალუდა მოვიდა, როგორც სჩვეოდა ცხენით და თავისი განუყრელი ბალალაიკით. ჩამოხტა, ნაცნობებს მიესალმა, ერთ-ერთ სუფრასთან კუთხეში დაჯდა და სიმღერა დაიწყო… ზუსტად ერთ წამში, როგორც კი ხალხმა მისი ხმა გაიგო, წამოიშალნენ და მის წინ დიდი წრე გაკეთდა. ყველაგამოცოცხლდა და ალუდას სიმღერით ტკბებოდა. მაგრამ გაგიგიათ ქორწილი აყალმაყალის და ჩხუბის გარეშე? არც ეს ყოფილა გამონაკლისი. მოულოდნელად, მეორე მხარეს ხმაური, ყვირილი ატყდა, შეურაცხყოფა და გაწევ-გამოწევა. ერთი განსაკუთრებით აქტიურობდა. ამ ყვირილზე ალუდა წამოიჭრა და იმ ბიჭს უყვირა:
-იცი რას გიზავ ბიჭო?
-რას მიზავო-? – შეეპასუხა გაბრაზებული.
-არა, იცი რას გიზავ? გაუმეორა ალუდამ .
-რას მიზავ?
-რას გიზავ და გულში ჩაგიხუტებ და ჩაგკოცნი. _ უპასუხა ალუდამ.
ამის თქმა უნდა და სიტუაცია ეგრევე განიმუხტა, ყველა ერთმანეთს გადაეხვია. ალუდამ ისევ სიმღერა განაგრძო და ქორწილი დილამდე გაგრძელდა.

როგორც მაღლა მოგახსენეთ ალუდას ჯგუფს ერქვა: მეხუთე სეზონი… ის ამბობდა რომ მეხუთე სეზონი არის სიყვარულის სეზონი…

 ამ ლექსით კი დავასრულებ, ავტორს არ სურს ვინაობის გამხელა…

* * *

გაზაფხულია – პირველი სეზონი…
გიპოვე, დაგთესე, მზით მავსებ, გეჩვევი.

ზაფხული – მეორე,
მეჩემე, მე მგონი,
ფესვად მომეჭიდე, სულ ვეღარ გელევი.

მესამე მოვიდა – მწიფე შემოდგომა,
სავსე იქნებოდი, ბგერებუხვიანი,
მარცვლებად შეგკრებდი, ღვინოდ დაგწურავდი,
წამლად მექნებოდი,
თვალებშუქიანო.

ვცდილობ, აგედევნო… მეოთხე სეზონი…
გზა, თოვლი, ბუხარი, გიტარა, ჩაღიმება…
თითქმის დაგეწიე…

თავზე წამომადგა მეხუთე სეზონი –
შენი გაცილება.

ალუდას წყარო ხევსურეთში, სოფ: ბისოში

ჰო და სულ  ბოლოს, ეს ვისაც უფრო მეტი დაგაინტერესებთ facebook-ის მომხმარებლებს, ალუდას გვერდი გვაქვს და გვესტუმრეთ ხოლმე, უფრო მეტს წაიკითხავთ და იხილავთ მასზე.

https://www.facebook.com/AludaQetelauri1