ვიცოდი რომ ადრე უნდა ავმდგარიყავი და წინ დიდი მანძილი მქონდა გასავლელი ჯერ ტრანსპორტით(ეს უფრო დამღლელია) და შემდეგ უკვე ფეხით. აქედან გამომდინარე ადრე თუ არა, 12 სთ.-ზე მაინც უნდა დამეძინა, მაგრამ რა დამაძინებდა, რა მომასვენებდა, როდესაც ვიცოდი, რომ მეორე დღეს ყაზბეგისკენ მექნებოდა სვლა. ბევრი კი ვეჭიდავე უძილობას, მაგრამ მაინც გვიან დამეძინა.
დილას ჩემ მაღვიძარას დიდხანს რეკვა არ დასჭირდა(როგორც სჩვევია ხოლმე) პირველი ზარი და ჩემი წამოხტომა ერთი იყო. მოვიკიდე ჩემი საყვარელი და ერთგული ჩანთა და დიდუბისკენ ჰერი-ჰერი…
ჰოო, აიი მეტროში ჩასვლა კიდე ცოტა მძიმე და მტკივნეული თემაა ჩემთვის, როდესაც იქ ჩავდივარ დიდი ჩანთით და გაბრწყინებული თვალებით, ყველა მე მიყურებს და ვკომპლექსდები, მგონია რაღაც დავაშავე. იმ მომენტში მგონია ეგრე, თორე ახლა რომ ვუფიქრდები ალბათ ფიქრობენ, დაეტიოს სახლში, რა ძალა ადგას, სად მიდის, რომ მიდის, ვინ ექაჩება ნეტაო.
მე მესმის ასეთი ხალხის. კი, რატომ უნდა დაიღალო თავი, როდესაც შეგიძლია უქმად გაატარო მთელი დღე, არ დაიღალო. ან ხომ შეიძლება სახსრები არ გქონდეს ლაშქრობაში წასასვლელად, უბრალოდ არსებობს რესტორნები, სადაც შეგიძლია 24 სთ. იყო, თავი არ გამოყო და ადღეგრძელო შენი სათაყვანებელი სამშობლო, წინაპრების ამაგი და მადლი ხომ უნდა დაფასდეს გაძღომაში და სასმლის განუსაზღვრელად დალევაში კაცოუ. აბა უმწვადოდ, უქაბაბოდ და ღვინით ჩასკდომის გარეშე „რაა მამული?“ იმ თანხის ნახევარს, რასაც ამ ყველაფერში ხარჯავ, ან უფრო ნაკლებსაც კი, როგორ მოახმარ ლაშქრობაში წასვლას? ამ საზიზღარ და „ხაშლამურ“ ცხოვრების მქონე ხალხზე წერას აღარ გავარგძელებ, არ მინდა ამ მავნე თემით დავტვირთო ჩემი პოსტი, არადა მართლა მტკივა ეს ყველაფერი.
ხოდა მივაღწიე დიდუბემდე , დამხვდნენ ბექა და დავითაუ, თამრომ დააგვიანა. აქედან გამომდინარე ცოტა გვიან გავედით თბილისიდან. გზაში რა თქმა უნდა მხიარულება სუფევდა.მაგრამ ბექას გაუჩერებელ სიცილს საზღვარი არ ჰქონდა. ჩვენებურად მაინც ვერ ვიცინეთ, ბოლომდე ვერ გავიხსენით. რა იცი რა ხდება, მაინც მოხევეები არიან, არ გადაგვყარონ შუა გზაშიო, მძღოლი მაგარს გვისერიოზულებდა 
სიცილთან ერთად განუყრელი ნაწილი “კუბეტია.“
3 (ცოტა მეტ)სთ.-ში აჩხოტის შესახვევთან ჩავედით, მოვიტეხეთ თონის ლობიანები და გავუდექით სნოსკენ მიმავალ გზას. მეგონა სიცივე იქნებოდა და სულ თბილი ტანსაცმელები წავიღე, არადა მზე მაჭერდა, თან რომ დავდიოდით დაგვცხა. არა, განა მთლად გაზაფხული იყო, როგორ გეკადრებათ, იმხელა თოვლი იყო მთებზე ^__^ სნოში შევისვენეთ და წყალი დავლიეთ . შემდეგ გავუდექით სოფ. კოსელი-ახალციხისაკენ მიმავალ გზას. გზად „ფუნთუშა“ ძაღლები გვეგებებოდნენ.
სოფ.ახალციხეში შევისვენეთ ფორთოხალი მივირთვით, რომელიც თამრომ გათალა. ირგვლივ ძალიან ბევრი ბაყაყი გვახლდა, წარმოვიდგინე ზაფხულში რა ამბავი იქნებოდა. იყვნენ ასევე ჩემს თვალში „ტყუპი“ ბაყაყები.
ჰოოო აიი სოფ. კარკუჩას რომ მივაღწიეთ, ვნახეთ წაქცეული ტრაფარეტი, რომელიც გვასწავლის რომ გზა სოფ. ჯუთისკენ მიემართება. ვარჩევდით სიმღერას „კარკუჩით ჩამაიყვანეს“ იყო მოსაზრება რომ თმიანი ხალხიაო, მაგრამ მე შევუსწორე თანამოლაშქრეს, რომ ლამაზი თმის მქონე ქალები არიან თქო. იქვე დავტოვეთ ჩანთები და სულ ტყუილად, უბრალოდ, უაზროდ გავყევით ჯუთისკენ მიმავალ გზას, გავისეირნეთ. ფეხები გვერჩოდა
მერე ისევ გამოვისეირნეთ, დავუბრუნდით ჩვენი ჩანთების მდებარეობას, ამოვიღეთ საჭმელები. ჩემს წინ ეს საყვარლობა იყო.
ზუსტად აღარ მახსოვს რომელ სოფელში, უფრო სნოში ალბათ ბექა ჩამოგვრჩა. ჰოოდაა 2 წუთის შემდეგ გავიხედეთ უკან და გაუჩერებია მანქანას, წამოუყვანია ეს ოხერი და ჩვენ სიხარულს საზღვარი არ ჰქონდა , ^__^ ჯერ მხოლოდ ის რომ ჩანთები მოვიხსენით და მერე გზას რომელსაც ალბათ 2 სთ-ში გავივლიდით, 10 წუთში გავიარეთ, გზაში რა თქმა უნდა მაიმუნობა, აბა ისე როგორ და მივედით სტეფანწმინდამდე. მე რაც ის კაცი ვლოცე არ ვიცი რაა, რამდენ თაობამდე გაჰყვება. ჰოო <3 მეორედ ვიმგზავრე ავტოსტოპით თან ^__^
ჩვენი ბოლო დანიშნულების ადგილი გერგეთის სამებამდე ასვლა იყო. ჰოოდაა, იქ შესახვევში, ცოტა ხანს დავჯექით და მივხვდით რომ დაღლილები ვიყავით და გვეძინებოდა, მაგრამ ეგრე სადაა? :დ კიდევ ძალიან მაგარმა, თვალხატულა მოხევე ბალღებმა ჩაგვიარეს, ოღონდ ეს გოგოები იყვნენ. მათი დაფიქსირება ვერ მოვახერხე, პირველ ჯერზე გადავიღეთ, მაგრამ სხვა ფუნქციაზე მქონდა დაყენებული ფოტოაპარატი, ბუნდოვნად სჩანს და მერე, რომ მოგვიახლოვდნენ ნაგლურად ხომ არ გადავუღებდით, ვთხოვეთ, მაგრამ უარი გვაჯახეს.
გავუდექით გზას, უკვე დაბნელებულიყო. მოხევე ბიჭებმაც ჩაგვიარეს, ჩემმა ტოლებმა, ჭკუაზე რომ არ არიან აი ისეთებმა, კაცობა რომ ბევრი ბლატაობა ჰგონიათ. აშკარად ქალაქის გავლენა შევატყვე მიხრა-მოხრაზე, სიმღერა: „ზეცას შახენეო აპარეკა“-თი ჩაგვიარეს და რაღაც უაზრო კომენტარებით, რომლებიც არ გამომრჩენია, არ მომეწონა და ვიფიქრე, მეორედ რომ სადმე შემომხვდნენ, თავს გავუხეთქავ თქო. ამას იმიტომ ვწერ, რომ განა ასეთი რამ პირველად დავინახე, არა რამდენიც გინდა, უბრალოდ ყველაზე მეტად მთიელებისგან მწყინს და გულს მტკენს ასეთი არა შესაფერისი საქციელი. მაგრამ ისინიც ალბათ ჩემსავით ქალაქის ბინძური ჰაერით ნაყლაპი და მოწამლული მთიელები იყვნენ, სადღაც გულის სიღრმეში რომ აქვთ მთის სიყვარული და გაღვივება სჭირდებათ, თბილისელი მეგობრების გადამკიდეთ დავიწყებიათ ან ზოგ შემთხვევაში არც გაუგიათ და არც აინტერესებთ თავიანთი წინაპრების ამაგი. სოფლელობა და გლეხობა ხომ ე.წ გოიმობაა, სამაგიეროდ მუხლებამდე ჩაზნექილი შარვალი და მეტროში სათვალეებით სიარული საამაყოა . მთავარი ეგ არის. ახლა კი ვატყობ რომ ვაჭარბებ, შეიძლება არც იყვნენ საერთოდ მთიელები და უბრალოდ ჩასულიყვნენ, ან მე მომხვდნენ თვალში ცუდათ.
გზა იყო მოყინულ-თოვლიან-ტალახიანი. თავიდან კეტებით და ბოტასებით ვუმკლავდებოდით, რა ვიცოდით წინ რა „გზატკეცილი“ გველოდებოდა, თან მე სამხედრო ბათინკები მქონდა, რომლებიც ძალიან მიყვარს, მაგრამ სამწუხაროდ დიდი მაქვს და საკმაოდ მძიმეებია, მერჩივნა ისევ კეტებით მევლო, აი ისეთებით თვლის ზოგი“ ალლ სტარი“ რომ აქვს წარწერა და ვითომ ორიგინალები რომაა, არადა სუპერ წებოთი რომაა ჩაწებებული, ყოველ წამს ველოდი რომ ფეხზე შემომაკვდებოდა. :ჯანდაბასმაილი:
ალბათ ფიქრობთ რა ძალაა ედგა, ნორმალური ფეხსაცმელები ჩაეცვაო, მაგრამ ჩემი ბრალი ნაღდად არაა, მეგონა ისეთი თოვლი იქნებოდა რომ სულ ბათინკებით სიარული მომიწევდა და ის კეტები თბილისში წამოსვლისას უნდა ჩამეცვა. ვისაც გაინტერესებს, მაქვს მეორე, მართლა ორიგინალი „ალლ სტარები“, რომლებმაც ხევსურეთში 5 დღე გამიძლო და უმეტეს ლაშქრობებში. დარწმუნებული ვარ აქაც გამიძლებდა კი არა, სულ თავისუფლად მატარებდა. თუმცა რაში გაინტერესებთ:D ჰოოდაა როგორღაც დავდიოდით ამ ბოტას-კეტებით, მაგრამ წინ ისეთი ტალახი იყო, რომ სჯობდა გამოგვეცვალა და პირადად მე ამეტანა ტიალი ბათინკები. ჰოოდაა, სანამ ჩვენ ვიცვლიდით, ბექა ერთობოდა.
ჰოო რომ ჩავიცვით, დავითაუმ ძალიან კარგად თქვა, ტანკში მგონია თავიო. ახლა ძალიან მეცინება და იქ მართლა ასე მეჩვენებოდა. გზა ძალიან გაგვეწელა, მართლა დავიღალე, ცოტა ვიწუწუნე კიდეც. მე და თამრო ხელჩაკიდებულნი ავდიოდით, რადგან ფეხი გვისრიალებდა. ორი თამარის ძალა სულ სხვააო. დაღლილობისგან მოვკეტე, აღარ ვხმაურობდი, როგორც მჩვევია. ჰოოდაა უკვე ბოლო აღმართი იყო და ფინიიიშ ^__^
ეგ ფინიში გვეგონა, თორე იქ იყო რაც იყო, რადგან მაღლა ცივი ქარი ქროდა:ზაალუდუმაშვილისმაილი:, სიარული აღარ შემეძლო, ფეხები ისე გადამიტყავეს „ტანკებმა.“ მაგრამ აბა რას ვიზამდი, თუ სიარულს ვერ გავაგრძელებდი რაღას მივდიოდი საერთოდ. თავს ძალა დავატანე წამოვდექი და განვაგრძე გზა, განა რაღა იყო დარჩენილი. უბრალოდ კარვის გასაშლელად უნდა მოგვეძებნა ნორმალური ადგილი.
ხო ღამეა რა, დაახლოვებით 10 სთ. და ხო არაფერი ჩანს, ჰოდა ნორმალური ფანარიც არ გვაქვს, რომ გავანათოთ, ვარსკვლავების და ტელეფონების შუქის იმედზე ვართ რა. წარმოიდგინეთ როგორია შუა ღამეს, ქარბუქში, ტელეფონის შუქზე გაშალო კარავი. მაგრამ ბიჭების, განსაკუთრებით დავითაუს(არ შემიძლია არ აღვნიშნო) წყალობით მოხერხდა როგორღაც, ჰოო კიიდევ ჩემი ფანრიანი ნოკიაც გამოგვადგა, მაგრამ სამწუხაროდ სულ ვკარგავდი და იმის ძალაც არ მქონდა დავხმარებოდი კარვის გაშლაში
ის კი არა, ვიყინებოდი და ჩაცმაც არ შემეძლო. მერე, პატიება ვითხოვე ჩემი დიაცური საქციელისთვის და 3 თბილი ზედა ჩავიცვი და კიდე სამხედრო დიუუდიი ქურთუკი და თითქოს გავთბი, ჯერ ისე სათანადოდ არ ციოდა. კარავში რომ შევეკვეხე სქელ-თბილი წინდებიც ჩავიცვი. მიხაროდა რაღაცნაირად…
ჩვენი კარავი ექსტრემალურ ადგილას იყო გაშლილი. ორ ნაბიჯში კარგად, გემრიელად გადაეშვებოდი. ერთ დაუფიქრებელ, მითუმეტეს ჩემებურ, ბატურ ნაბიჯსაც არ გაუჭირდებოდა ეს ბედნიერება.
თვითონ შიგნით, კარავშიც საკმაოდ მძიმე ვითარება სუფევდა. ჩანთები, საძილეები, პარალონები , ტანსაცმელი და საჭმელები ერთად ეყარა. არა, განა სულ ეგრე იყო. თავიდან თორე , მერე მივალაგეთ და მხოლოდ საჭმელები დავტოვეთ. ბევრი არც გვიჭამია, ბექას თუ არ ჩავთვლით, კი გადაჭამა ყველაფერი.
ჰო მე კიდე მწუხარედ ვთქვი, რომ ბარამბოს კანფეტების წამოღება დამავიწყდა და ჩემ ქურთუკის ჯიბეებში, რომ ჩავყავი ხელები და მოხდა საოცრება. ჯერ კიდევ შარშანდელი, აგვისტოს დასაწყისში რომ ვიყავი ხევსურეთში და წვიმას რომ მოუწია და ქურთუკი ჩავიცვი, ჩამიყრია ჯიბეში, გამომადგება თქო. მაგრამ რა ვიცოდი თითქმის ერთი წლის შემდეგ თუ გამომადგებოდა, თან ყაზბეგში.
ჰოო აიი უკვე ყველას რომ გვეძინებოდა, მაგრამ ამ დროს მე რომ არ მეძინებოდა, ის იყო ცუდი. თამრო, ბექა და დავითაუ რომ „მიკნუტულიყვნენ“ ჩემმა ფიქრებმა იდინეს, ბევრ რამეს გადასწვდნენ. თვითონ ფიქრებიც ექსტრემალური გამაჩნდა, ისევე როგორც კარვის მდებარეობა. ისეთი ქარი იყო, რომ ფაქტიურად მცემა.
აიი ისეთი , ძვლებში რომ გამტვრევს და სმენას გიხშობს. ვცდილობდი განწყობა შემექმნა, რომ არ მციოდა. ნაწილობრივ გამომდიოდა კიდეც, თან სახეზე კაშნი მქონდა შემოხვეული, კიდევ ქუდი და მხოლოდ თვალები მიჩანდა. ასეთი ჩაცმულობის გადამკიდეს, სირცხვილიც იყო და ქალაჩუნობა გამოვიდოდა რომ შემცივებოდა.
ჰოო კიდევ იმაზე ვფიქრობდი რაოდენ ბედნიერნი არიან ის ადამიანები, ვინებიც აქ ცხოვრობენ და მათი ალაგი ზამთარ-ზაფხულ აქ არის. ნეტა ჩამახედა მათ გულებში. ისინი არ ჰგვანან ჩვეულებრივ ადამიანებს. სულ სხვანაირად სუფთა და ალალი გული გააჩნიათ. სულიერად დამშვიდებულნი არიან და მათთვის (ალბათ), მეორე ხარისხოვანია მატერიალურ საკითხებზე ფიქრი. ხალხი ერთმანეთის მიმართ უფრო თბილად და მეგობრულადაა განწყობილი. მკლავდა იმაზე ფიქრი რომ „ხვალ“ ისევ თბილისში დავბრუნდებოდი და ისევ ამოყირავდებოდა ჩემი სამყარო. ისევ უნდა მეყურებინა ხალხის უმეტყველო, არაფრის მთქმელი თვალებისთვის. ამაზე ფიქრი არ მიყვარს ყველაზე მეტად მთაში.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
ჰოო დავხედე საათს . 12 იყო, მივულოცე ხალხს , ვცდილობდი დრო როგორმე გამეყვანა და არ მეფიქრა, რომ შემცივდა. ეკლესიიდან ზარების რეკვა ისმოდა. გულის სიღრმეში მიხაროდა, კი არადა მსიამოვნებდა ეს ხმა. დამნაშავეც ვიყავი, რომ ეკლესიაში არ ვიყავი ამ დროს და ღირსიც ვიყავი ქარის. უბრალოდ მართლა ძალიან დავიღალეთ, ლიმიტამოწურულები.
დრო რა თქმა უნდა ნელა გადიოდა.
ამეკვიატა თენგო ავსაჯანიშვილის ლექსი:
„ხევში კვლავ არსებობს ძველი წეს-ადათი..“ და კიდევ „წამოდი მთაში, ოღროჩოღროს გავუყვეთ ბილიკს“
მაგრამ ვერცერთი გავიხსენე თავიდან ბოლომდე .
მეორე დღეს გეგმაში დარიალის მონასტრის მონახულება გვქონდა. მივხვდი რომ ცოტა უნდა დამესვენა და დამეძინა. 5 სთ.-ზე დავიძინე. მაგრამ 1 სთ.-ში ჩემმა მაღვიძარამ დამირღვია ჰარმონია.
-„აუუ ჩემი!“ და სასწრაფოდ გავთიშე.
მაგრამ მაინც ვინ გაცალა. 1 სთ-ში დავითაუმ გინდა თუ არა ადექითო, არ გვაცალა. ბევრი ვიწუწუნე, მაგრამ მაინც ვერაფერს გავხდი.
ესეც ხედი ჩვენი კარვიდან ^__^
მესიკვდილებოდა გადატყავებულ ფეხზე ბათინკების ჩაცმა, მაგრამ სხვა გზა არ მქონდა.
ჰოოდაა მაგარი ქარი იყო, ისევ ნინძასავით ვიყავი შეფუთული. მზეც იყო, უბრალოდ ქარს ვერ ერეოდა სათანადოდ.
ცოტა ვჭამეთ. მერე ეკლესიაში ავედით, მაგრამ სამწუხაროდ დაკეტილი იყო.
მე ხომ ყოილები მიყვარს და ვეძებდი, ვეძებდი და რომ ვნახე ისე გამიხარდაა ^__^
ნელ-ნელა დავეშვით და ცოტა დაბლა რომ ჩავედით ქარი საერთოდ აღარ იყო და ძალიან დაგვცხა, სასწრაფოდ გავიხადე ჩემი ჯართები. ვეღარ დავდიოდი ფეხები ისე მტკიოდა, მეკეცებოდა მუხლებში :D ჩემ მხიარულებას მაინც ვინარჩუნებდი, ზოგგან თოვლი მუხლებამდე იყო.
როგორღაც ჩამოვედით სტეფანწმინდამდე. მე რა თქმა უნდა დავიწვი ^__^ თუმცა სულ არ მადარდებდა, ახლაც არ მადარდებს. იქვე ჩამოვჯექით კარგად, გამოვიცვალე ფეხსაცმელები. ჰოო ისე , ჩემი ფეხების გახსენება საერთოდ არ მინდა.
მე დარიალში წასვლა გადავიფიქრე. ჯანზე რომ ვყოფილიყავი, მაინც ვერ წავიდოდი, რადგან გატაკეტილი იყო გზა, გაფუჭებულიყო რაღაც მონაკვეთი.
ასეთებიც იყო:
ბექა თავის მოხევე მეგობარს ელოდებოდა, რომელმაც შემდგომ ალ.ყაზბეგის სახლმუზეუმის ეზოში სკამი ჩატეხა, ისეთ ჯანზე იყო. მე და თამრო ვერთობოდით და ფოტოებს ვიღებდით.
ჰოო რავიი მეერე რავი, ძალიან დავიღალეთ, აღარსად წასვლის თავი არ გვქონდა.
ეს ფოტო მომწონს და:
ესეც ოთხივე ერთად ჰეფფი ^__^
ჰოოოდაა 3-ის ნახევარზე გამოვყევით იქედან „მარშუტკას“ რომლის მძღოლმაც გამაოცა თავისი გემოვნებით, ისეთი კარგი სიმღერები ჰქონდა ჩართული. „წყაროზე ჩაგიყვანს“ და „აყვავებულა არაგვზე დეკა“-ს თუ არ ჩავთვლით
გზაში მეძინა, მაგრამ კომფორტულად ვერა.
ჰოოდაა დავუბრუნდი ისევ თბილისს და ვარ რა.
